مصنّف كتاب گويذ : اين آيت دليل است بر آنك بوسفيان كافر بوذ و ايمان حقيقى نياورد ، زيرا كى خذاى - تعالى - فرموذ : « وَ إِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها » و ابو سفين روز فتح مكة بوذ كى به ظاهر مسلمان شذ و فتح مكة آيتي بود از آيات . پس خذاى - تعالى - حكم مىفرمايذ كى ابو سفين مؤمن به حقيقت نبوذ و هر كس او را مؤمن دانذ خلاف خذاى - تعالى - كرده بوذ ، بلك او منافقي بوذ از جملهء منافقان . ظهور ايمان از وى مصلحت را بوذ . « حَتَّى إِذا جاؤُكَ يُجادِلُونَكَ » غايت حال ايشان آنست كى نزد تو آيند و با تو مجادلت كنند « يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا » گويند آنانك كافر گشتند « إِنْ هذا إِلَّا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ » اين قرآن نيست الّا حديثهاء گذشتگان . « أساطير » جمع « أسطورة » 1816 و « اساطره » بوذ و اهل لغة گفته‌اند : ( 355 ) هي التّرهات و الأباطيل و أصلها من « سطرت » اى كتبت ، و هم ينهون عنه و ينأون عنه . مقاتل گويذ : اين آيت در شأن ابو طالب - رضي اللّه عنه - منزل شذ و سبب اين آن بوذ كى رسول - صلّى اللّه عليه و آله - نزد ابو طالب بوذ و او را بإسلام دعوت ميكرد و او رسول - عليه السّلم - از شرّ قريش رعايت مىكرد ، فاجتمعت قريش الى ابى طالب يريدون سوءا بالنبي - صلّى اللّه عليه و آله ؛ قريش همه نزد ابو طالب آمذند مىخواستند تا رنجى برسول رسانند . گفتند : ما از پسر براذر تو در زحمتيم و او پيوسته ذمّ خذايان ما مىكنذ ؛ بگذار تا او را ادب كنيم و گوشمال دهيم . ابو طالب اين شعر بگفت و ايشانرا منع كرد . شعر 1817 و اللّه لن يصلوا اليك بجمعهم * حتّى اوسّد في التّراب دفينا فاصدع بأمرك ما عليك غضاضة * و ابشر و قرّ بذاك منك عيونا و دعوتني و زعمت انّك ناصحي * و لقد صدقت و كنت ثمّ أمينا و عرضت دينا لا محالة انّه * من خير اديان البريّة دينا لو لا الملامة او حذارى سبّة * لوجدتني سمحا بذاك مبينا معنى شعر ابو طالب : به خداى - تعالى - سوگند ياذ مىكنذ و مىگويذ : اى محمّد ! فارغ باش و خلق را به خداى - تعالى - دعوت ( 356 ) كن و از كافران قريش مترس كى تا مرا در خاك